*"ಜಿಪುಣೆ ಬದಲಾದ ಪಾಠ"*
ಒಂದು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೊಂದು ಸರಳ ಶಾಲೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವಳು ಶಿಕ್ಷಕಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿದರೂ, ಅವಳು ಬಹಳ ಜಿಪುಣೆ. ಹಣ, ಉಡುಗೆ, ಸಮಯ—ಯಾವುದನ್ನೂ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹ ಕಡಿಮೆ ಪದಗಳಲ್ಲೆ ಪಾಠ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಡುವಳು.
ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮಕ್ಕಳು ಬಡವರ ಮಕ್ಕಳು. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟವೂ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು. ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗೆಯು ಮರೆಯದ ಚಿತ್ತಾರ. ಅವರು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೇಡಂ ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಮತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅವಳು ಮಾತಾಡಿದರೆ ಖರ್ಚಾದಿತು ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೇಡಂ ಜನ್ಮದಿನ. ಅವಳು ಹಾಗೆಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಶುಭಕೋರಿದವರಿಗೆ ಸಿಹಿ ಹಂಚಲು ದುಡ್ಡು ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆಂದು. "ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ? ಉಡುಗೊರೆ, ಕೇಕು ಎಲ್ಲವು ವ್ಯರ್ಥ!" ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಮಿಂಚು. ಅವಳು ತರಗತಿಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಿ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳ ಜತೆಯಾಗಿ, "ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತ್ಡೇ ಮೇಡಂ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ಹೂಗಳು, ಕೆಲವರು ತಾವು ಕೈಯಿಂದ ಬರೆದ ಕಾರ್ಡ್ಗಳು.
ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮಾಡಿದ ಚೆಲುವಾದ ಲಡ್ಡು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ತಾನು ಬಿಚ್ಚಿದ ಚೀಲದಿಂದ ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಕೆಲವು ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಕ್ ತರಿಸಿದನು. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಮೇಡಂನಿಂದ ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟರು. ಅವರು ಮೇಡಂನಿಂದ ಚಾಕಲೇಟ್ ಕೂಡ ಬಯಸಿರಲಿಲ್ಲ..
ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೇಡಂ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವಳು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ತಾನೆಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವಳು ಎಂದು ನಾಚಿಕೆ ಪಟ್ಟಳು.
"ನಾನು ಎಷ್ಟು ಎಡವಿಬಿಟ್ಟೆನು... ಈ ಮಕ್ಕಳ ಬಳಿ ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಕೊಡುವ ಹೃದಯ ತುಂಬಿದ ಉಡುಗೊರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಈ ಲೋಕದ ಬೆಸ್ಟ್ ಉಡುಗೊರೆ..." ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಳು.
ಆ ದಿನದ ನಂತರ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೇಡಂ ಬದಲಾಗಿದಳು. ಪಾಠ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪಾಠದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಬಿತ್ತಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೊಡಲು ಬಟ್ಟೆ ಕೊಟ್ಟಳು, ಶಾಲೆಗೆ ಪುಟಾಣಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನ ತರತೊಡಗಿದಳು. ಅವಳು ಕಲಿತ ಪಾಠ ಒಂದೇ—
*"ಉಡುಗೊರೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೋ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಎಷ್ಟು ಹೃದಯದಿಂದ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಮುಖ್ಯ."*
